14 Οκτωβρίου 2010

Σαλαμίνα της Κύπρος,Γ.Σεφέρης


ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΣ 
Γιώργος Σεφέρης
...Σαλαμίνα τε
τας νυν ματρόπολις
τωνδ' αιτία στεναγμών.
ΠΕΡΣΑΙ

Κάποτε ο ήλιος του μεσημεριού, κάποτε φούχτες η ψιλή βροχή
και τ' ακρογιάλι γεμάτο θρύψαλα παλιά πιθάρια.
Ασήμαντες οι κολόνες μονάχα ο Άγιος Επιφάνιος
δείχνοντας μουντά, χωνεμένη τη δύναμη της πολύχρυσης αυτοκρατορίας.

Τα νέα κορμιά περάσαν απ' εδώ, τα ερωτεμένα
παλμοί στους κόλπους, ρόδινα κοχύλια και τα σφυρά
τρέχοντας άφοβα πάνω στο νερό
κι αγκάλες ανοιχτές για το ζευγάρωμα του πόθου.
Κύριος επί υδάτων πολλών,
πάνω σ' αυτό το πέρασμα.


Τότες άκουσα βήματα στα χαλίκια.
Δεν είδα πρόσωπα σα γύρισα είχαν φύγει.
Όμως βαριά η φωνή σαν το περπάτημα καματερού,
έμεινε εκεί στις φλέβες τ΄ ουρανού στο κύλισμα της θάλασσας
μέσα στα βότσαλα πάλι και πάλι:


"Η γης δεν έχει κρικέλια
για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν
μήτε μπορούν, όσο κι αν είναι διψασμένοι
να γλυκάνουν το πέλαγο, με νερό μισό δράμι.
Και τούτα τα κορμιά
πλασμένα από ένα χώμα που δεν ξέρουν,
έχουν ψυχές.
Μαζεύουν σύνεργα για να τις αλλάξουν,
δε θα μπορέσουν μόνο θα τις ξεκάμουν
αν ξεγίνουνται οι ψυχές.
Δεν αργεί να καρπίσει τ' αστάχυ
δε χρειάζεται μακρύ καιρό

για να φουσκώσει της πίκρας το προζύμι,
δε χρειάζεται μακρύ καιρό
το κακό για να σηκώσει το κεφάλι,
κι ο άρρωστος νους που αδειάζει
δε χρειάζεται μακρύ καιρό
για να γεμίσει με την τρέλα,
νήσος τις έστι ...."

Φίλοι του άλλου πολέμου
σ' αυτή την έρημη συννεφιασμένη ακρογιαλιά
σας συλλογίζομαι καθώς γυρίζει η μέρα -
Εκείνοι που έπεσαν πολεμώντας κι εκείνοι που έπεσαν χρόνια μετά την μάχη.
εκείνοι που είδαν την αυγή μέσ' απ΄ την πάχνη του θανάτου
ή, μες στην άγρια μοναξιά κάτω από τ' άστρα,
νιώσανε πάνω τους μαβιά μεγάλα
τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής
κι ακόμη εκείνοι που προσεύχουνταν
Όταν το φλογισμένο ατσάλι πριόνιζε τα καράβια:
"Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε
πώς έγινε τούτο το φονικό
την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε, βοήθα να τα ξεριζώσουμε ..."

- Τώρα καλύτερα να λησμονήσουμε πάνω σε τούτα τα χαλίκια
δε φελά να μιλάμε
τη γνώμη των δυνατών ποιος θα μπορέσει να τη γυρίσει;
ποιος θα μπορέσει ν' ακουστεί;
Καθένας χωριστά ονειρεύεται και δεν ακούει το βραχνά των άλλων.

-Ναι, όμως ο μαντατοφόρος τρέχει
κι όσο μακρύς κι αν είναι ο δρόμος του, θα φέρει
σ' αυτούς που γύρευαν ν' αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο
το φοβερό μήνυμα της Σαλαμίνας.

Φωνή κυρίου επί των υδάτων.
Νήσος τις έστι.

Σαλαμίνα, Κύπρος, Νοέμβρης ΄53


Σημείωση:είναι το ποίημα που επεξεργαζόμαστε αυτές τις μέρες στην τάξη.Θα επανέλθουμε με κάποιες εισηγήσεις για την ερμηνευτική του προσέγγιση.

5 σχόλια:

gyristroula2 είπε...

Tι όμορφο ποίημα, Εύα! Πώς μπορεί να με συγκινεί πάντα το ίδιο, τόσα χρόνια τώρα...
Έχω αγαπήσει την Κύπρο μέσα από τον Σεφέρη, αλήθεια.

ΑΠΑΘΕΙΑΤΕΛΟΣ είπε...

Καλησπέρα Εύα.Το ποίημα είναι από τα αγαπημένα μου. Ας βάλω ενα μικρό λιθαράκι στην ερμηνευτική του προσέγγιση ...Η γης δεν έχει κρικέλια για να την πάρουν στον ώμο και να φύγουν...
Θαυμαστής του Μακρυγιάννη ο Σεφέρης "ξεσήκωσε" από την εισαγωγή των απομνημονευμάτων του την πιο πάνω φράση.Λέει ο Μακρυγιάννης:"...Ότι κρικέλα δεν έχει η γης να την πάρει κανείς εις την πλάτη του, ούτε ο δυνατός ούτε ο αδύνατος...
Καλή δύναμη-Καλή συνέχεια

ΛΑΦ-Γ2 είπε...

Γυριστρούλα,
από τα πιο όμορφα κυπριακά ποιήματα του Σεφέρη η "Σαλαμίνα...".
Και ειδικά τούτοι οι στίχοι:
"Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε
πώς έγινε τούτο το φονικό
την αρπαγή το δόλο την ιδιοτέλεια,
το στέγνωμα της αγάπης
Κύριε, βοήθα να τα ξεριζώσουμε ..." που συνιστούν ένα δριμύ κατηγορώ κατά του πολέμου(μπορούν να συσχετιστούν και με τον "Τελευταίο Σταθμό").
Να είσαι καλά!

ΛΑΦ-Γ2 είπε...

Αγαπητέ Χάρη,
καλωσόρισες στο σχολείο και στο blog μας!
Χαιρόμαστε που θα συνεργαστούμε φέτος...
Ευχαριστούμε για την παρέμβαση και τις ευχές!

Francisco Araújo Netto είπε...

Excelente, verdadeiro...

Att.,
http://wwwteologiavivaeeficaz.blogspot.com/

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts with Thumbnails